Grudzień był miesiącem dość dziwnym. Masa pracy i tylko strzępki czasu dla fotograficznej pasji. Cały mój harmonogram pękał w szwach od natłoku pracy i co prawda znalazłem kilka wolnych wieczorów na przeprowadzenie kilku sesji – to niestety zabrakło go już na obróbkę gotowych plików. Teraz nastał styczeń, który pozwala mi trochę odetchnąć i skupić się na nauce oraz (co bardziej ciekawe) na walce z gigabajtami rawów z grudniowych sesji. Zdjęć było naprawdę setki, z wielu jestem bardzo zadowolony. Niestety nie zaprezentuje ich wszystkich, z jednego prostego powodu. Zapał do obróbki zdjęć trwa u mnie mniej więcej trzy dni od zakończenia sesji – po tym czasie czuje się jakby odgrzewał jakieś danie z zamrażarki i mimo, że całkiem smaczne, to nie mogę oprzeć się pokusie zrobienia czegoś świeżego. Dlatego teraz pozwolę sobie poczęstować was jedynie małymi przekąskami z mojej zimowej spiżarni, zostawiając tym samym miejsce na nowe dania, które przyniesie niedaleka przyszłość. … Ale kulinarna metafora mi wyszła ;]

Grudzień i jego czasopożeractwo wymusiło na mnie pewną modyfikację planu moich sesji. Mając tak mało czasu na przyjemności zmuszony byłem łączyć je i realizować jednocześnie. Dlatego większość z niżej przedstawionych sesji powstało w trakcie imprez… albo inaczej, formułując poprawniej… imprezy wynikły w czasie sesji. Ale tutaj już nie będę zagłębiał się w szczegóły, których i tak łatwo się domyślić:)

Podczas pierwszej z takiej imprezosesji powstało poniższe zdjęcia, z którego jestem szalenie zadowolony:) Na zdjęciu oczywiście Ola. Oświetlenie trochę niestandardowe bo dolne, ale w tym wypadku nadało całości dość ciekawego klimatu.

Kolejna sesja zrodziła dwa projekty.  Pierwsze – o koncepcji dość szalonej. Zamysł dla mnie nie dokońca jasny, ale efekt wyszedł zadowalający hasło tego zdjęcia: „ma być komiksowo”.

…oraz drugie,  które miało być podręcznikowym zdjęciem do portfolio szanującej się wizażystki i szanującego się fotografa. Efekt końcowy mówiąc szczerze troche pozostawia do życzenia, ale pokazać trzeba!  Żeby nie było że się obijamy

Kolejna sesja wynikła dość spontanicznie i jak to się mówi „na wariackich papierach”. Dlaczego? A dlatego, że miała miejsce tuż przed nocą sylwestrową. Miała być pamiątka świetnej zabawy, a zupełnie przypadkowo wyszły świetne zdjęcia:) Na szczególną uwagę zasługuje zdjęcie Michała w jego przebraniu. Acha, zapomniał bym dodać. Sylwester stylizowany na lata PRLu. I co jeszcze! z tym zdjęciem premierę ma moje nowe logo. Musiałem trochę zmodyfikować to stare. Teraz wydaje mi się czytelniejsze i zgrabniejsze

I ostatnia sesja. Tutaj pierwszy raz taka tematyka. Zdjęcia ciążowe Oprócz zdjęć typowo dokumentacyjnych i rodzinno-emocjonalnych, powstała  jedna perełka Sandra zrobiła tak przeuroczą minę, że zakochałem się w tym zdjęciu!  A poza tym jestem strasznie zadowolony z obróbki

Wszystkie fotki są HDRkami złożonymi z trzech zdjęć. ekspozycja -2, 0, +2. W przygotowaniu panoramka HDR z 24 zdjęć już czuje jak mój komputer robi się cieplejszy na myśl o obróbce tego

Śmiało mogę stwierdzić, że nasze sesje zdjęciowe przebiegają coraz sprawniej. Począwszy od sprawy transportu ludzi i sprzętu foto na miejsce zdjęć – tutaj kamieniem milowym był zakup busa, który jest świetnym środkiem transportu blend, statywów, parasolek, lamp i modelek ;D Ponadto wprawia w dobry humor wszystkich zaangażowanych w zdjęcia.  Dodatkowo do przyjemnej atmosfery przyczynił się w dużej mierze Michał, który już po raz drugi zaszczycił nas swoją pomocą jako asystent fotografa. Do jego zadań, oprócz standardowych rzeczy, należało między innymi: umilanie życia modelce, prasowanie tkanin oraz budowanie konstrukcji życiozagrażających, z których ja niczym kaskader robiłem zdjęcia. W rolę śpiącej królewny wcieliła się Monika, która co prawda była w dużym stopniu zaskoczona i miała pewne opory przed ubraniem kreacji przygotowanej przez Olę, jednak po chwili namów i po lampce białego wina zdecydowała się zgodzić na naszą koncepcję

Technicznie: Po raz pierwszy w swoich zdjęciach zastosowałem parasolko-softbox, i uważam, że jest to dość dobra alternatywa dla dużych trudno składających się softboxów. Charakterystyka światła niemal identyczna – trochę więcej strat mocy – ale w warunkach studyjnych gdzie i tak z reguły mam otwartą przesłonę prawie na maxa i nie trzeba walczyć z mocnym światłem zastanym nie przeszkadza to ani trochę. Dodatkowo jako doświetlenie użyłem gołej lampy Canona 430ex z ustawionym zoomem palnika na 105mm i założonym filtrem CTO. Daje to bardzo ciekawe efekty. Zainteresowani znajdą kilka zdjęć backstagowych na moim fanpage’u na facebooku.

Model: Monika G.
MakeUp/Styling: Aleksandra Byra
Assistant: Michał Staliński

Jak już wspominałem wcześniej, z tym wpisem światło dzienne ujrzał nowy projekt, o wdzięcznej nazwie „TheTrueStories”. Jak nie trudno się domyślić jest to wspólne dzieło Oli i moje. Założenie jest takie aby przedstawić naszą wersję dobrze znanych baśni, legend, opowiadań. Na pierwszy ogień poszedł „Czerwony Kapturek” autorstwa Charles’a Perraulta, historia o małej dziewczynce, która wybrała się przez las do babci z koszyczkiem pełnym smakołyków. Nasza wizja wygląda nieco odmiennie Sami oceńcie, która bardziej wam się podoba.

Sesję z Iloną chciałem przeprowadzić już od bardzo dawna, ale niestety brakowało mi mocnego pomysłu na stylizację. Tutaj pomocną rękę podała Ola, która jest moją fontanną pomysłów i którą chwalę przy każdej okazji ile się tylko da!  A co! Należy się jej Od pomysłu do realizacji jak zwykle nie minęło wiele czasu – od rozmowy rodzącej pomysł, do przygotowania wszystkich rekwizytów, transportu, umówienia modelki minął tydzień. Tempo pracy zawrotne. Ten sam dzień zrodził dwie zupełnie różne sesje zdjęciowe, pierwszą do „projektu karnawałowego” i tą prezentowaną dzisiaj do projektu „prawdziwe historie”. Pracy co niemiara – od godziny 12.00 do godziny 18.00. Dwie zupełnie różne stylizacje, dwie zupełnie różne sesje. Pierwsze plenerowa, ze stylizacją dość „zadziorną”, oświetleniem niemal zastanym – jedynie blenda jako doświetlenie, oraz druga studyjna – w ciepłym domku przy herbatce, ze stylizacją „beauty” i pełną swobodą kontroli światła. Jeden dzień. Ogrom pracy. Ale też dużo efektów! A co ważniejsze efektów, z których wszyscy jesteśmy zadowoleni. Jakiż to napęd do następnych sesji

Już nie mogę doczekać się realizacji następnych części serii!

PS. Jeżeli zdjęcia są za duże dla twojego monitora, polecam przeskalowanie całej strony – w większości przeglądarek ctrl+pokrętło myszy

Model: Ilona Chmielewska
MakeUp/Styling: Aleksandra Byra

Dzisiaj będzie krótko. Niestety po zwariowanym weekendzie czas najwyższy wrócić do rzeczywistości i zacząć myśleć o studiach. Eh. A szkoda bo mam naprawdę dużo do powiedzenia o ostatniej sesji, bo była przeciekawa. Zarówno ze względów oświetleniowych jak i socjologicznych. Streszczając.

Poniższa sesja była drugą tego dnia. Efekty pierwszej niebawem. Czemu taka kolejność? A dlatego, że pierwsza sesja była sesją plenerową z dość wysoko postawioną poprzeczką. Pierwsza część cyklu nowego DUŻEGO projektu. Więcej zdjęć, więcej obróbki, więcej tekstu. Ale to już temat na inny wpis. Skupmy się na tym co mam dzisiaj do zaprezentowania. Sesja miała miejsce w warunkach domowych, przebiegła szybko – ba, w porównaniu do ostatniej części projektu „maski” ta przebiegła błyskawicznie. Może dlatego, że stylizacja trochę bardziej minimalistyczna, a może dlatego, że tym razem nie doskwierał mi problem z ilością oświetlenia. Całość zajęła nam nie więcej niż 3 godziny, ale włączyć w to trzeba obiad wraz z przygotowaniem i spokojne wypicie herbatki/kawki przy pogaduchach  Także pełen luz. Wizażem oczywiście zajęła się Ola, poszło jej wszystko bardzo sprawnie, ilość poprawek w trakcie sesji została ograniczona niemal do minimum, więc gdy już zacząłem robić zdjęcia to przerwy były tylko na zmianę ustawień światła. A zmian było dużo, bo w zasadzie pierwszy raz pracowałem z taką ilością oświetlenia i muszę się przyznać, że ogarnięcie w jednej chwili 4 lamp stanowi już pewne wyzwanie. O setupach napiszę na końcu. Ilonka, choć już mocno przemarznięta po poprzedniej sesji plenerowej, pozowała nadzwyczaj dzielnie. Przed obiektywem wyglądała bardzo naturalnie, myślę że wpłynęło na to jej sceniczne doświadczenie. Pozowała z wyczuciem i doskonale stosowała się do moich wskazówek. Tutaj wielkie brawa dla niej.

Całą sesje uważam za nadzwyczaj udaną. Zasługą tego jest ostatnie zdjęcie, po zrobieniu którego powiedziałem definitywnie – koniec! Wiedziałem, że  mam już to najważniejsze, najlepsze zdjęcie z całej sesji. Że już nic lepszego tego dnia nie zrobimy. Lubie to uczucie

Technicznie: Główne źródło światła zapewniły mi dwie lampy studyjne Quantuum R+300, wraz z nałożonymi kwadratowymi softboxami 50x50cm. Na pierwszych dwóch zdjęciach umieszczone w układzie typowej muszli – czyli z przodu modelki – jedno od góry drugie od dołu. Dodatkowo jedna lampa reporterska została skierowana jako kontra na włosy od tyłu a druga jako rozświetlenie na tło. Ostatnie zdjęcie, jak nie trudno się domyślić zostało oświetlone dwoma softboxami – jeden od góry na twarz modelki drugi od dołu na tył głowy.

PS. Chciałbym bardzo podziękować Arkowi za wypożyczenie mi lamp wraz z softboxami

PS.2 Udało mi się rozwiązać problem z kolorami. Rozwiązanie było przedziwne i zupełnie nielogiczne. Ale zadziałało. Przełożyłem kabel od monitora do innego wejścia w komputerze. Teraz już wszystko śmiga jak należy. Kolory wszędzie takie same

PS.3 Miało być krótko, wyszło normalnie…

Emilia jest koleżanką ze studiów Oli. Był to jej pierwszy raz przed obiektywem, jednak muszę stwierdzić, że zachowywała się przed nim nadzwyczaj swobodnie. Doskonale wczuła się w klimat sesji i dzielnie znosiła długie oczekiwania na zmianę konfiguracji lamp lub poprawki w makijażu. A poprawek było dużo. Sesja trwała ok 4 godzin. Długo. Nadzwyczaj długo. W szczególności, że jej efektem jest jedno zdjęcie do publikacji. Ale wszyscy byliśmy na to przygotowani, wszak naszym głównym celem było nauczyć się jak najwięcej. Więc uczyliśmy się. Na błędach, na sukcesach. Próbowaliśmy. Ja różnych rodzajów oświetlenia, Ola co chwilę dodawała jakieś nowe kreski, to mazała inne.  I  Mamy efekt. Do ideału brakuje mu dużo, jednak myślę, że było by ogromnym marnotrawstwem gdybym się nim nie podzielił, wszak pochłonął on dużo czasu trójki ludzi. Żal by mi było rzucić go do szuflady.

Jak zwykle na koniec garść szczegółów czysto technicznych. Główne źródło światła stanowi biała parasolka rozpraszająca umieszczona bezpośrednio z góry nad głową Emilii (a w zasadzie nad moją). Wybór dość niefortunny, lecz niestety podyktowany zasadą – jak się nie ma co się lubi, to się lubi co się ma. Bardziej w tym wypadku sprawdził by się softbox. Dół twarzy doświetlony blendą. Standardowo kontra od tyłu z lewej strony, w postaci gołej lampy na statywie. Tło. Moim celem było uzyskanie jak największego rozmycia tła, aby uzyskać taki efekt musiałem użyć czegoś dłuższego i jaśniejszego niż moje 70mm 2.8. Tutaj pomocną dłoń podała moja kuzynka Agnieszka wypożyczając mi świetny obiektyw 85mm f/1.8, który przy zastosowaniu pełnego otwarcia przysłony fantastycznie rozmył drugi plan.

Osobny problem stanowi zarządzanie barwą. Tutaj odnotowałem znaczy regres… Po prostu nie jestem w stanie ogarnąć tych wszystkich przestrzeni barwnych, profili kolorów itp. Zdjęcia zmieniają kolory jak w kalejdoskopie. Zupełnie inne kolory mają w lightroomie, zupełnie inne po otwarciu w photoshopie, a jeszcze inne po exporcie do jpg i otworzeniu np. na stronie www. Eh. Musze chyba zaczerpnąć jakiejś lektury na ten temat…

Przygoda rozpoczęła się od szybkiego desantu Michałowym busem do domu Oli. Tutaj szybkie przygotowania. Ja z Michałem idziemy rozejrzeć się za jakimś plenerem, Ola w tym czasie zajmuje się stylizacją i make-upem. Michał dzięki swojej doskonałej znajomości Wrocławia  już na samym początku rzuca dwie propozycje. Stary PGR albo jeziorko z krzaczkami i drzewkami. Wybieramy tą drugą opcję, ze względu na to, iż od początku zamysłem sesji były klimaty florystyczne. Po szybkim rekonesansie wracamy do Oli gdzie zasiadamy do herbatki. Niestety nie było dane nam jej skończyć, gdyż nasza modelko-wizażystka uwinęła się z przygotowaniami w błyskawicznym tempie i już stoi nad nami i nas pogania. Nie bez żalu zostawiamy gorący napar i udajemy się do białej torpedy. Na miejscu wita nas znak „teren prywatny”. Zgodnie postanawiamy go nie zauważyć . Chwila czasu na przygotowania rozkładamy parasolki, blendy. Tutaj Michał wykazał się ogromną wprawą w asystowaniu. Zanim dobrze zdążyłem wyjąć aparat z torby, obydwa statywy z parasolkami już stały rozłożone a Michał stał uśmiechnięty trzymając blendę.  Sesja przebiegła spokojnie – z małym wyjątkiem. Gdzieś przy drugim ujęciu przybiegł do nas Pan, grzecznie nas informując, że znajdujemy się na terenie prywatnym i że za wynajem takowego do zdjęć się płaci. Jednak dzięki naszym dyplomatycznym zdolnością udało nam się przekonać owego pana do zmiany zdania. Dalej wszystko potoczyło się już z górki. Ola  spisała się wyśmienicie. Pozowała pełna zapału i pomysłów. Ze stoickim spokojem znosiła niekorzystne warunki pogodowe oraz cierpliwie czekała, gdy ja zajmowałem się rozstawianiem świateł. Michał kierował blendę jak prawdziwy profesjonalista. Rozumiał mnie prawie bez słów. Wydaje mi się, że stworzyliśmy naprawdę zgrany zespół.  Mam nadzieję, że to nie był ostatni nasz występ:)

Technicznie: Tutaj bez rewelacji. Większość zdjęć doświetlana srebrną stroną blendy trzymanej przez Michała. Dodatkowo zdjęcia 4,5,6 potraktowane parasolkami – jedna większa z prawej od przodu, druga mniejsza od tyłu z lewej, trochę na włosy Oli, trochę na krzaczory.

Technicznie: Zdjęcia sceniczne nie należą do najprostszej z gałęzi fotografii. Podstawowym problemem jaki napotykam podczas tego rodzaju wydarzeń jest niewystarczająca ilość światła. Trudność tą można rozwiązać na dwa sposoby. Pierwszym jest podpięcie lampy i błyskanie na wprost, co jednak nie wydaje się dobrym pomysłem zważywszy na spłaszczenie zdjęcia, pozbawienie go klimatu oraz późniejsze kłopoty z doborem balansu bieli. Drugim sposobem który ja wybrałem, jest ustawienie wysokiego poziomu czułości – w moim przypadku ISO 1600-3200 oraz użycie maksymalnie otwartej przysłony celem wpuszczenia do aparatu jak największej ilości światła. Najlepiej do tego celu sprawdzają się  obiektywy stałoogniskowe typu 85mm f/1.8, 100mm f/2 lub 135mm f/2. Ja niestety z braku takowych musiałem posłużyć się moją niezawodna 24-70 f/2.8 L, która mimo kilku niedogodności spisała się dość dobrze. Co prawda brakowało czasem tych kilkunastu mm przy dłuższym końcu bo scena była nadzwyczaj duża, a aktorzy dość oddaleni od jej krawędzi, ale dzięki doskonałej jakości generowanego obrazka byłem w stanie bez większych strat na jakości wycropować cyfrowo wybrane fragmenty zdjęcia uzyskując pożądane zbliżenie. Kolejnym problemem jest nierównomierne oświetlenie fotografowanej sceny. Silny strumień światła skierowany na aktorów/tancerzy a tło smoliści czarne. W takim przypadku nie ma możliwości aby wbudowany światłomierz dał sobie radę z poprawnym doborem ekspozycji. Dlatego ja wybrałem pracę w całkowitym trybie manualnym i drogą prób i błędów dobrałem czas dla odpowiednich rejonów sceny. Czasy wahały się między 1/125 a 1/250.  Co umożliwiało mi zrobienie nieporuszonych zdjęć w statycznych warunkach, ale gdy na scenę wchodzili dynamicznie poruszający się tancerze to sprawa nie wyglądała tak prosto. Tutaj nie widziałem innej opcji jak robienie większej ilości zdjęć i późniejsze odrzucenie ewentualnych niewypałów.

Blog narodził się dnia 25 Września 2007 roku. Od tamtego czasu pojawiło się na nim 57 wpisów, które łącznie zostały skomentowane 329 razy. Średnio odwiedzało go 19 osób dziennie. Swoje pięć minut chwały przeżył w styczniu 2008 roku, kiedy to w ciągu jednego miesiąca naliczono 1 832 odsłon. Wynik wprost wspaniały. Niestety potem krzywa odwiedzin w funkcji czasu powędrowała ostro w dół. Nastąpił kryzys prawdopodobnie spowodowany  obniżeniem częstotliwości publikacji wpisów. Jednak teraz, po dość długim okresie recesji, mogę stwierdzić, że następuje poprawa! Średnia liczba unikalnych odwiedzin dziennie w bieżącym miesiącu  wynosi 24 ! Co jest wynikiem lepszym od średniej z ostatnich 4 lat! Mam nadzieję, że taka tendencja utrzyma się jak najdłużej i już niebawem będziemy mogli świętować pięćdziesiątkę

Na koniec chciałbym podziękować wszystkim, którzy doceniają moją twórczość to dla Was jest ten blog!